يغماي جندقي يكي از معروفترين شعراي قرن سيزدهم هجري در عرصه هزل و هجو و بي اغراق هزال‌ترين و هتاك‌ترين شاعر در تاريخ ادبيات اين سرزمين بعد از بزرگاني چون سوزني ، ولوالجي و عبيد زاكاني مي باشد .

شمس الدین محمد سمرقندی متخلص به سوزنی شاعر قرن ششم را می توان به عنوان برجسته ترین شاعر تاریخ ادبیات فارسی در زمینه ی هزل و بویژه هجو دانست.

ابوالقاسم عارف قزوینی، فرزند ملاهادی وکیل، شاعر و تصنیف‌ساز دوره‌ی مشروطه که تصنیف‌های او از آن زمان تاکنون بر سر زبان‌ها جاری است در سال ۱۲۵۹ خورشیدی در قزوین متولد شد.

سیدمحمدرضا کردستانی معروف به میرزاده عشقی یکی از پرشورترین و بی پرواترین شعرای دوره معاصر می باشد.

شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی شاعر شیرین سخن قرن هفتم و ستاره ی پرفروغ آسمان ادب پارسی است.

سید جعفر موسوی، متخلص به خاکشیر، شاعر فکاهی سرای معاصر و همدوره با شعرائی چون "مکرم اصفهانی" شاعر طنز پرداز و روشنفکر اصفهانی می باشد.

حکیم انوری ابیوردی شاعر قرن ششم هجری یکی از بزرگترین و تأثیرگذارترین شعرای تاریخ ادبیات پارسی می‌باشد. انوری علاوه بر تسلط کامل بر شعر و ادب، در تمامی علوم زمانة خود بخصوص حکمت و ریاضیات و نجوم دست داشت.

میرزا حبیب شیرازی معروف به قاآنی شاعر قرن یازدهم و ملک الشعرای دربار سه تن از پادشاهان سلسله قاجار می باشد.

شاهزاده ایرج میرزا ملقب به جلال الممالک یکی از بزرگترین شعرای دوران مشروطه در سال 1253 در تبریز به دنیا آمد. پدر و پدربزرگش هر دو شاعر بودند و ایرج طبع شاعری خویش را از آنها به ارث برد.

حکیم سنائی غزنوی شاعر قرن پنجم و ششم هجری , یکی از بزرگترین شعرا و عارفان ادب پارسی و معاصر با بزرگانی چون انوری , سوزنی , معزی و مختاری می باشد.